خب ضربه بزرگی بود. اینکه این همه مدت جون بکنی برای کسی که بهش امید بستی رای جمع کنی. دیگران رو متقاعد کنی. اونایی که رای نمی دند رو تشویق کنی بیان به قول خودشون شناسنامه شون رو باطل کنند اونوقت....

اونوقتش رو تک تکتون بهتر از من می دونید چی شد...

ولی هیچ کس دلش بیشتر از من نسوخته مطمئنم!

چون اخرای وقت انتخابات که داشتم زور می زدم حتی یه رای بیشتر جمع کنم و خواهرم رو بردم پای صندوق رای، یه بنده خدایی که احتمالآ از دنیا سرخورده بود و اومده بود تو خیابون گاز بده تا سرخوردگیش از یادش بره و ...

ورود ممنوع الوند رو با سرعت بالای ۸۰ اومد کوبید به ماشین ما و در رفت که متوجه شدیم تو میدون آرژانتین هم به یه پراید زده و در رفته!!!!!

منم کمرم نه اینکه خیلی سالمه  دیگه با این ضربه حسابی حال اومد و یه یک هفته ای زمین گیرم کرد.

برای همین نتونستم برم رایم رو پس بگیرم

ولی خوبیش این بود که هرکی می رسید می گفت ارکید جان تو استراحت کن ما به جات در صحنه حضور پیدا می کنیم

ولی پوسیدم تو خونه این مدت ها!!!!!عمرآ من بتونم شغل شریف خانه داری رو برگزینم!!!!!!

   ولی از یه چیزی واقعآ دارم عذاب می کشم. مردمی که سال های سال سر مسائل کوچیک از هم کینه می گیرند و با هم قهر میکنند چطور با یه برنامه ای که دو ساعت هم طول نمی کشه و آزادی هایی که ۲۰ روز هم نیست عمر داره ، ۴ سال دروغ و از بین رفتن عزت نفس رو فراموش می کنند!!!!!!

خیلی برام عجیبه!!!!!!!!!! دیده بودم عقل مردم چشمشونه اما نه در این حد.

البته از مردمی که انتخابات فقط یه تفریح مفت محسوب می شه انتظار بیشتر از این نمی ره.

البته خانم دوم خردادی تشریف دارند ولی چون مسافرت بودند تولدش دیرتر برگزار شد.

وقتی باهیجان بغلش کردم تا ببوسمش با یه سیاست بچه گونه ای خودشو تو بغلم جا کرد و دلبری کرد که خنده ام گرفت

یک سال پیش بود که وقتی به دنیا اومد درست مثل قورباغه دست دراز بود با ۲ کیلو و هشتصد گرم وزن.

بعد یه مدت فکش دیگه از مکیدن شیر ،ذ زیاد خسته نمی شد و می تونست بیشتر بخوره

بعد یاد گرفت نسبت به محیط اطرافش واکنش نشون بده

بخنده

از تو مطب دکتر رفتن بترسه

دعوای اطرافش رو بفهمه و عکس العمل نشون بده ( یه بار مامانم شوخی شوخی با خاله ام دعوا کردند سر یه کادو بچه به دفاع از مامانش گریه کرد)

هرماه قد کشید و وزن زیاد کرد

موقعی که تونست بخنده

ادمای آشنا رو از نا آشنا تشخیص بده

وقتی چهار دست و پا راه رفتن رو یاد گرفت

وقتی توانایش رو پیدا کرد که با دستش چیزی رو برداره

وقتی برای کشف هرچیزی اونو تو دهنش کرد

موقعی که مثل یه ادم تونست غذا بخوره

دلش برای پدر و مادرش تو ساعتی که می دونه باید در کنارش باشند تنگ بشه و بهونه بگیره

تونست راه بره

تونست باهات قایم موشک بازی کنه

الکی بخنده تا جاشو پشت پرده پیدا کنی

بخنده تا تحریکت کنه بازی رو باهاش ادامه بدی

حتی هفته پیش وقتی می خواست بشقاب هارو از آشپزخونه بیاره تو سالن و دید که نمی تونه از پله بیاد پایین اونا رو پرت کرد از پله پایین اومد بعد دوباره برشون داشت. یعنی داره برای مسائل به وجود اومده تو زندگیش یاد می گیره تصمیم بگیره

و خیلی چیزهای دیگه که مطمئنآ پدر و مادر ها بهتر و بیشتر از من دیدند و درک می کنند

ولی چیزی که برام جالب بود تکامل یکساله بچه ای بود که از صفر شروع به رشدکرده

تغییراتی که بچه تو یک سال می کنه واقعآ به چشم می یاد و دیدنیه

ولی ما چی؟ نه فقط خودم چی؟

چقدر هرسال می تونم بهتر از سال قبل باشم؟

اصلآ منی که تازه درک و شعورم هم کلی شکل گرفته چقدر ازش استفاده می کنم برای بهتر شدن؟

بهتر شدن تو هرچیزی منظورمه

اصلآ تا حالا فکرش رو نکرده بودم که چه پتانسیلی دارم برای تکامل

یعنی همه ما داریم.

یعنی حتی اندازه بچه ای که بیشتر اون یکسالش هم غریزه فرمانروای زندگیش بوده هم نیستم؟

نمی خوام بزارم اینطوری باشه چون دیدم که خیلی خیلی می تونم بهتر از اینا زندگی کنم خیلی بهتر... 

پنجشنبه تولد پسرخاله ام دعوت بودم.

گویا خیلی هم بعد قبول شدن تو کنکور احساس بزرگی می کنه و حتی به مادرش هم اجازه نداده بود تو مهمونیش حضور داشته باشه.

حتی خاله های جوون تر و بچه های کوچیکتر فامیل!

البته من هم قرار بود مبصر جمع باشم چون یه صدسالی از بقیه بزرگتر بودم

جالبیش اینه که این خاله من وقتی من  تو مهمونی هام دعوتش نمی کردم بهش بر می خورد و تا مدت ها باهان قهر می کرد. حالا پسر خودش هم همین بلا رو سرش اورده بود

خلاصه تیک تیک تیک حاضر شدم که برم و کلی خوشحال بودم که ۳ هفته پیش موهای نازنینم رو برباد دادم. چون دیگه دق مو درست کردن نداشتم.

ولی اونجا واقعآ شاهکار قرن بود!!!!!!!!!!!!!!

یه عالمه آدم به اصطلاح دانشجو ریخته بودند و چه می کردند. واقعآ یه آن احساس کردم تو دنیای عوضی قرار گرفتم!

نوع مو درست کردن دخترا. لباس پوشینشون، نوع برخورد پسرا. حرکاتشون...

اونجا رو مقایسه کردم با مهمونی های خودمو دوستانم!

یعنی من چند سال از اینا فاصله داشتم که اینقدر برام  رفتارها و حرکتشون عجیب غریب بود؟

کی تو مهمونی های ما اینقدر ظرف و ظروف می شکست؟

کی تو جمع ما بعضی دخترا باید زود می رفتند چون مثلآ دانشگاهشون ۸:۳۰ تموم می شد؟

منی که اینقدر عاشق هیجان و رقصم یه نیم ساعتی انگشت به دهن نسل بعد از خودم رو نگاه می کردم. بعد  به جای قاطی شدن با جمع یه گوشه خلوت رو برای رقصیدن انتخاب می کردم.

هیچوقت فکر نمی کردم روزی برسه که از رفتن به مهمونی بیزار بشم!!!!!!!!

باورم نمی شد با دنیای ادمای ۶ ، ۷ سال کوچیکتر از خودم اینقدر فاصله گرفتم

حتی تو نمایشگاه هم پسرای ۱۸ ۱۹ ساله که می یومدند الکی جلوی غرفه مسخره بازی در می اوردند برام عجیب بود چند سال پیش که تازه خودم هم جوون بودم و شیطون ، کسی اینطوری مزاحمم نمی شد که الان بچه های به این وقیحی به خودشون اجازه می دند...

نمی دونم چرا اینطوری شده؟