جای همتون خالی: یک ماه بود که نمایشگاه کتاب زده ودیم و حسابی عین خر حمالی کردیم و بار کشیدیم و حرف خوردیم و.............. آخرشم هیچی به هیچی.

یعنی هیچی به هیچی که نه! یه چندتا دعوای درست حسابی نصیبمون شد.

راستی!!!!!!!! شماها که می یاید اینجا و این چرت و پرت ها رو می خونید یه مدرسه آشنا سراغ ندارید ما بریم توش نماشگاه برگزار کنیم؟؟؟؟؟؟؟؟

از همه این حرفا هم که بگذریم دلم گرفته. نمی دونم چرا شاید به خاطر آلودگی هواست، شاید هم آلودگی دلمه که احتیاج به یه تعطیلی داره ولی مهم اینه که گرفته، حتی بیشتر از هوای تهران

فکر کنم وقتش رسیده که یه خورده هم زندگی کنم نه؟

اینم واسه خالی نبودن عریضه :

بهم که می رسیم سه نفریم

 من وتو و بوسه

 از هم که جدا می شویم چهار نفریم

 تو وتنهایی ... من و عذاب...