اهههههههههههه!!!!!!!!!!!!!! فکرشو بکن جندوقته چیزی ننوشتم! جالبیش اینه که توی دفتر خاطراتم هم همینطوری خالیه! دیگه حتی عمو نمکی هم نمی یاد غربزنه اپ کن اپ کن! سرم خیلی شلوغ پلوغه. دیوونه ام دیگه! الکی برای خودم هی کار می تراشم. جاتون خالی، چندوقت پیشا، رفتیم پیش یه فالبین، یا بهتر بگم یه فالبین اومد پیش ما و کلی مارو به زندگی امیدوار کرد. بهم گفت فوق قبول می شم. برای همین دیگه درس و اینا تعطیل شده. گفت خیلی پولدار می شم . برای همین از الان نشستم دارم تصمیم می گیرم با پولام چیکار کنم. گفت مامانم 28 سال دیگه می میره و واسه همین با خیال راحت اذیتش می کنم........ تازه بهم گفت کتابی که درگیرش هستم تو ارشاد مشکل پیدا می کنه و باید تغییرش بدم. حالا با این یکی چیکار کنم؟ اهان!!!!!!!! تازه بهم گفت امسال فکر اینکه با کسی ازدواج کنم یا دوست بشم رو باید از سرم بیرون کنم!!!!!! بدبخت خبر نداشت من قرن هاست این فکرو از سرم بیرون کردم................ ولی کلی خندیدیم. خداییش این چرت و پرتا چیه دارم می نویسم؟ لااقل بذارید دلتونو به یه چیز قشنگ خوش کنم: گفتی بیا! راه قلبت را نشانم دادی حالا که آمده ام چنان نگاهم می کنی گویی، نشانی را اشتباه آمده ام

ای ......... یه چند وقتی هست که اینجا هستم. ولی هیچوقت فکر نمی کردم این همه دوست مهربون پیدا کنم. اخه خیلی عادت به پیدا کردن وبلاگ های جدید ندارم.

الان یاد اون روزی افتادم که برای اولین بار رفتم سروقت حرف های علی چپ دست خودمون و ...........

حالا که این همه مدت گذشته ، فکر کردم چطوره خودم رو بیشتر به دوستانم معرفی کنم؟

اسمم ارکیده است. متولد مرداد سال ۱۳۶۲. باید دانشجوی سال اخر زیست شناسی دانشگاه شهیدی بهشی باشم. ولی نیستم. یعنی سال اخر نیستم.

چون پارسال ۲۹ ابان که برای تفریح و خوشگذرونی با خاله و شوهر خاله ام رفتیم توی یه باغ تو زنجان ، موقع برگشت یه تصادف تاریخی کردیم .ماشین ۱۲ بار معلق زد و من رو برای همیشه از نعمت سلامتی محروم کرد. یعنی شدم یه ادم معلول!!!!!!!!!!!!!!!

کمرم شکست و از یه عمل انچنانی جون سالم به در بردم! یه ترم به جای تو دانشگاه بودم توی رختخواب می خوابیدم و یا با خدا کلنجار می رفتم و یا جواب دلسوزی های مردم رو می دادم.

نمی خوام از درد و ناراحتی اینجا بنویسم چون به نظرم درد وجود خارجی نداره. یعنی هست ولی اگر محلش نذاری دلیلی برای موندن نداره .

قبل از این اتفاق همه چیز داشتم: خانواده خوب، دوستای خوب، زندگی راحت و بی دغدغه، درسی رو که عاشقش بودم...........

البته یکسری غصه های سطحی هم وجود داشت که می اومد و می رفت ولی عادت کرده بودم که الکی غم های عالم رو برای خودم به توان برسونم. ولی حالا ،با تمام درگیری هایی که دارم و خواهم داشت بیشتر از اون موقع ها احساس خوشبختی می کنم. به عنوان کسی که مرگ رو لمس کرده و برگشته از لحظه لحظه عمرم لذت می برم. مثل قصه های نکته دار هم شعار نمی دم، بلکه واقعآ و از ته دل دارم از زنده بودن و زندگی کردنم لذت می برم. چون می دونم چه لذتی داره نفس کشیدن. چون یه روزی بوده که یه خمیازه کشیدن کوچیک باعث درد کشیدنم بشه. چون یه روزی تو زندگیم وجود داشته که برای جابهجایی توی تختم به کمک یکی دیگه احتیاج داشتم . چون................

یه ارزو  برای همتون دارم و اون اینه که قبل از اینکه خدا بخواد مشکلات کوچیک شمارو با فرستادن بلای بزرگتر حل بکنه، خودتون دست به کار شید و..............

چقدر عین مامان بزرگا شدم ها ببخشید!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

شاید قرن ها باشه که اپ نکردم! چه کنم؟ نمی دونم از کجا بنویسم؟

خب راستش اینه که عادت ندارم از غم و غصه هام برای کسی بنویسم ولی واقعیت اینه که خیلی احتیاج به نوشتن دارم:

خیلی احساس خستگی می کردم برای همین هم دعوت مریم(خاله ام) رو تو هوا گرفتم و باهاشون رفتم شمال. حسابی خوش گذشت و داشت ناراحتی هام یادم می رفت، ولی وقتی برگشتم خونه دیدم ام-اس یاسمن دوباره اود کرده. نمی دونید چی بهم گذشت؟ داشتم خودم رو قوی تر می کردم که این بار هم توی مبارزه با زندگی بازنده نباشم که خبر فوت دایی بابام بهمون رسید، خیلی خیلی اوضاع داشت جالب می شد!

یاسمن با همون پای فلج و دست ناقصش تصمیم گرفته بود تولد بگیره و یه عالم ادم دعوت کرد. خودمونو با تولد اون سرگرم کردیم و سعی کردیم خوشحال باشیم. ولی نمی دونم چرا خدا از دیدن خنده ما بدش می یاد؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ چون روز تولد یاسمن، بابا بعد از خرید اومد خونه و یواشکی بهم گفت به کسی نگو ولی عمو حالش بد شده و بیمارستانه!!!!!!!!! طفلک درد سرطان کمش بود، کلیه اش هم عفونت کرده و باید درش بیارند!

انتخاب واحدهام هم به هم ریخته، کار چاپ کتابم عقب افتاده، به قدری خسته ام هم که حد و حساب نداره.

از همه اینها بدتر اینه که نمی دونم چرا هر دوتا دختر پسری که با هم بنابر هر موضوعی ارتباط داشته باشند چرا باید کارشون به خواستگاری و این چرت و پرتا بکشه؟ بابا جان! اگه من نخوام ازدواج کنم و بترشم کی رو باید ببینم؟ هان؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

دیشب غزلی سرود، عاشق شده بود.

            انگار که خودش نبود، عاشق شده بود

                          افتاد، شکست، زیر باران پوسید

                                        ادم که نکشته بود! عاشق شده بود

نمی دونم چرا این شعر به ذهنم اومد؟ چون تو درگیری های اخیرم، همه نوع درگیری دارم به جز عشق. ولی خوب به نظرم شعر بدی هم نیست یعنی منکه دوسش دارم.

برام دعا کنید، اونم خیلی زیاد.................